[oneshot] Strawberry Fondue

posted on 09 Mar 2011 11:24 by lovesicks in fiction

Title : Strawberry Fondue
Characters/paring : Khun x Taec
Author : 19rocks
Rating : R
Genre: PWP
BGM : Vanilla - Gackt

WARNING : BL CONTENT
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย กรุณากดปิดหน้าจอหากท่านไม่ใช่กลุ่มเป้าหมาย

A/N : ไม่ได้อ่านผิด คุณแทคจริงๆ

---------------------------------------------------------------

สตรอว์เบอร์รีคือสิ่งที่แทคยอนโปรดปราน

ใช่ เขาหมายถึงผลไม้สีแดงสดรสหวานอมเปรี้ยวนั่นแหละ แค่คิดถึงก็ราวกับสัมผัสได้ถึงความชุ่มฉ่ำกำซาบซ่านที่ปลายลิ้น

ทั้งนี้ทั้งนั้นความโปรดปรานของแทคยอนไม่ได้เกี่ยวอะไรกับลอลลิป๊อบรสสตรอว์เบอร์รี ...จริงๆ นะ

ลอลลิป๊อบสตรอว์เบอร์รีมาจากไหน?

อืม…มันค่อนข้างอธิบายลำบากนิดหน่อย

ไม่สิ ลำบากเอาการเลยแหละ

ก็เวลาที่แทคมอง...

ไปที่ลอลลิป๊อบรูปหัวใจสีแดงเข้ม

ที่อยู่ในปากอิ่มของนิชคุณ ณ ตอนนี้

แล้วมัน...

หะ… หายใจลำบากนิดหน่อย

หัวใจก็... เต้นผิดจังหวะไปอีกเล็กน้อย

เฮือก!

นิชคุณปรายตามองมาราวกับรู้ทันว่ามีใครบางคนกำลังแอบจ้องมองทุกอิริยาบถของเขาอยู่

ตากลมโตฉายแววหัวเราะเป็นประกายระยิบ

คนถูกจ้องจุดยิ้มที่มุมปากก่อนตวัดเรียวลิ้นรอบๆ ลอลลิสีหวาน

สายตายั่วเย้าท้าทางที่ส่งมายิ่งทำให้แทคยอนรู้สึกว่าเลือดในกายวิ่งพล่านไปรวมกันที่จุดจุดเดียว...

ที่แก้ม! คิดไปถึงไหนกันน่ะ!?

แก้มร้อนผ่าว...

แทคยอนคิดว่าตอนนี้หน้าของเขาคงเขียนไอ้สิ่งที่คิดเอาไว้ในใจออกมาหมด

ไม่ได้การ... ไปล้างหน้าหน่อยดีกว่ามั้ย?

--------------------------------------

น้ำเย็นๆ ช่วยดับความร้อนผะผ่าวที่เห่อขึ้นหน้าได้นิดหน่อย...

แทคยอนปาดหยดน้ำที่เกาะพราวเต็มหน้าออกอย่างลวกๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูที่ถูกหยิบยื่นมาให้

เฮือก!

ก็… ก็เขามาตัวเปล่าๆ แล้วผ้าขนหนูมันจะมาจากไหน?

ถ้าไม่ใช่...

นิชคุณ

ผู้ยังถือลอลลิอยู่ในมือข้างหนึ่ง ดวงตาที่จ้องเข้ามาประสานสายตากับแทคยอนในกระจกพราวระยับราวกับบรรจุทะเลดาวเข้าไป

ซึ่งมันก็สวยดีอยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่า... มันทำให้หนาวๆ ร้อนๆ ครั่นเนื้อครั่นตัวชอบกล

"ไม่เช็ดหน้าเหรอ" เสียงนุ่มราวกับซาตินเนื้อดีถามขึ้นแค่ประโยคเดียวก็ทำเอาแทคยอนเคลิ้มไปหมด

"อะ อืม…"

เงอะๆ งะๆ ทำตัวไม่ถูกไปพักใหญ่ กว่าจะยกผ้าขนหนูผืนหนาขึ้นมาซับหน้า

อันที่จริง หน้าเขามันก็ไม่ได้บานกางไปถึงไหนหรอกนะ แต่แทคยอนก็ซับอยู่นั่น ไล่ซับมันทุกซอบหลืบไรผม

ก็… ก็… จะให้เขาทำไงล่ะ?

นิชคุณยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำรออยู่

คือก็รอด้วย ขวางไม่ให้เขาออกไปด้วยเหอะ - -

เรียวขาที่ยกขึ้นยันกรอบประตูข้างหนึ่ง ทำให้กางเกงขาสั้นที่ใส่อยู่ร่นลงไปถึงต้นขาขาวเนียน

มะ… ไม่ได้ตั้งใจมองหรอกนะ ก็มันสะท้อนแสงวิ้งๆ เข้าตาเองนี่!

พอเบือนสายตาหนีไปตามเรือนร่างได้สัดส่วนเอสไลน์นั่นแล้ว....

แทคยอนคิดว่า มองสูงๆ หน่อยดีกว่าเหอะนะ!

ปากอิ่มที่ลิ้มรสเจ้าลอลลิหวานแหววนั่นดังจ๊วบ กลายเป็นสีสตรอว์เบอร์รีน่ากินเชียวล่ะ

ไหนจะเรียวลิ้นเล็กสีแดงสดที่แลบเลียเรียวปากฉ่ำชื้น

"เช็ดหน้านิดเดียว ทำไมนานนัก?" เสียงนุ่มทักขึ้น ดึงให้คนที่ซุกหน้าลงกับผ้าในมือชะงักไป

แล้วยังไงล่ะ?

แทคยอนส่งสายตาหวาดระแวงปนฉงนฉงายไปยังร่างที่ยังยืนพิงกรอบประตูขวางอยู่

นิชคุณยิ้มในแบบที่แทคยอนตีความหมายไม่ออก ร่างสูงโปร่งผละออกจากประตูในที่สุด ซึ่งมันทำให้แทคยอนเผลอโล่งอก

แล้วก็แอบเสียดายนิดๆ

แต่ก็แค่แป๊บเดียวนะ

ร่างที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ จนได้กลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รีป่าทำให้แทคยอนผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

ไม่รู้ว่าทำไม แต่รอยยิ้มที่ไม่รู้ความหมาย กับ สายตาแวมวามนั่น ทำให้เขารู้สึก...

…ว่ามัน

…ชักจะใกล้ไปแล้วเนอะ ว่ามะ??

"อึ่ก!" แผ่นหลังกระทบผนังเย็นเยียบของห้องน้ำ แล้วร่างโปร่งก็ตามมา

แทคยอนจะเบี่ยงตัวไปทางไหน แต่ท่อนแขนแข็งแกร่งก็ยันเข้ากับผนังล็อคให้เขาดิ้นไม่หลุด

…สัตว์ที่ติดกับดักคงจะรู้สึกแบบนี้

ไม่มีทางหนี ไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง

ดวงตากลมโตของผู้ล่าเป็นประกายยะยิบ จนแทคยอนรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะดังก้องในหัว

แต่ไม่ นิชคุณไม่ได้หัวเราะ

ริมฝีปากอิ่มแดงเพียงขยับยิ้ม เป็นรอยยิ้มของผู้มีชัยอย่างแท้จริง

"กลัวอะไร หืม? แทคยอน" ริมฝีปากที่โน้มลงมาไม่เพียงมอบเสียงกระซิบหวานหู แต่ยังมอบสัมผัสให้ทุกจุดที่จุมพิตประทับนั้นร้อนผ่าว

"ปละ…เปล่านี่"

เขาได้ยินเสียงตัวเองตอบออกไปเช่นนั้น เสียงของแทคยอนแห้งแล้งเต็มที

นิชคุณหัวเราะแผ่วในลำคอ "นั่นสิ ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย"

ดวงตาสีเข้มที่สั่นไหว ประสานสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ลึกล้ำ

อยู่ใกล้เพียงแค่นี้เอง...

ใกล้จนมองเห็นเงาของตัวเองที่อยู่ในดวงตาของนิชคุณ

ใกล้จนลมหายใจประสานเป็นหนึ่ง

ริมฝีปากถูกรุกรานด้วยความอุ่นนุ่มหอมหวานที่เขาเผลอเปิดใจปล่อยให้ล่วงล้ำได้ตามใจชอบ

แทคยอนหลับตาลง รับรู้เพียงสัมผัสที่นิชคุณมอบให้

ปลายลิ้นที่รุกเร้า...

ปลายนิ้วที่ระรานไปทุกส่วน...

"ฮ้าห์..." กว่านิชคุณจะปล่อยให้แทคยอนได้หายใจเอาอากาศบริสุทธ์เข้าปอดอีกครั้งหนึ่ง ก็แทบจะจะทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่

ฝ่ามือหนายึดไหล่แกร่งไว้เป็นหลักพยุงตัว

"อะไรกัน" นิชคุณหัวเราะคิก "นี่แค่เพิ่งเริ่มเองนะ"

แทคยอนหลบสายตาเจ้าชู้แพรวพราวที่ส่งมาโลมเลียจนหน้าเห่อร้อน

นิชคุณพูดไม่ผิด เขารู้ได้ทันทีเมื่อสัมผัสเน้นหนักนั้นเริ่มรุกรานต่ำลงเรื่อยๆ

แรงเร่งเร้าที่เจนจัดช่ำชองแทบจะทำให้แทคยอนล่องลอยไปเสียเดี๋ยวนั้น หากเมื่อสติเตลิดออกไป ฝ่ามือกระด้างอย่างคนที่ฝึกซ้อมมาหนักของนิชคุณก็ฉุดรั้งให้เขาร่วงลงมา

ได้ยินเสียงหอบหายใจของตัวเอง เสียงกระซิบพร่ำไม่เป็นภาษา และเสียงกระซิบหยอกเย้าของนิชคุณ แต่ทั้งหมดนั้นก็ไม่อาจจับใจความได้

สัมผัสแผ่วเบา เน้นย้ำ ฉุดรั้ง หยอกล้อให้แทคยอนโบยบิน แล้วจมดิ่งลงสู่วัฏจักรที่ทั้งทรมาณและหวามไหว

เขาอยากให้หยุดอยู่ตรงนี้

แต่บางอย่างในตัวก็เรียกร้องความลึกซึ้งยิ่งกว่านี้

"Gimme, Khun" แทคยอนรั้งดวงหน้าสวยเข้ามาใกล้ มอบจุมพิตที่ทั้งโหยหาและเรียกร้องในคราวเดียว "I need your love"

"As your wish" ถ้อยคำนั้นราวกับเสียงกระซิบของปิศาจ

สิ่ง ที่ได้รับกลับมานั้น มากเกินกว่าความปราถนาของแทคยอนมากมายนัก ความอบอุ่นที่กลายเป็นความเร่าร้อนหลอมละลายตัวตนทั้งหมดของแทคยอนออกไป

เมื่อ กำจัดเปลือกที่ห่อหุ้มจนเหลือเพียงความจริงที่สัมผัสได้ของตัวตน ความอ่อนแอ ความหวั่นไหวทั้งหมดที่มีก็ถูกนิชคุณชักพาให้ไปตามอำเภอใจ

"welcome to PARADISE"

นั่นคือคำสุดท้ายที่จารึกในสมองของแทคยอนก่อนที่โลกทั้งใบจะพังทลายลง

--------------------------------------

พายุกลีบดอกไม้สีขาว ที่ถูกพัดพาให้ร่วงโปรยปรายล้อมรอบ ปลุกให้แทคยอนลืมตาขึ้นมา

เพื่อที่จะพบว่า...

เขาอยู่บนเตียงของตัวเอง

แทค ยอนผุดลุกขึ้นมาด้วยความโล่งอก รีบเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ ราวกับว่าสายน้ำเย็นจัดจะช่วยชำระล้างแฟนตาซีอันน่าอับอายออกไปได้บ้าง

ความฝันเมื่อคืนมันสมจริงเกินไปแล้ว!

เขาบีบนวดกล้ามเนื้อที่ยังปวดตึงจากการโหมออกกำลังกายในยิมก่อนนอนเมื่อคืน พลางสบถพึมพำถึงคู่กรณี

แม่งเอ๊ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขาวะ

ปู่ฟรอยด์ (ซิกมุนด์ ฟรอยด์) บอกว่า ความฝันนั้นได้รับแรงจูงใจมาจากจิตไร้สำนึก... แปลว่าลึกๆ เขาปรารถนาจะเป็น 'ฝ่ายถูกรัก' หรือไง?

ตลกล่ะ!?

ยิ่งอีกฝ่ายเป็นนิชคุณด้วยแล้ว

นิชคุณเนี่ยนะ? คนที่ความประทับใจแรกคือ หน้าสวยๆ ผิวขาวผ่องวิ้งๆ ตัวก็อ้อนแอ้นผอมบางนั่นน่ะนะ

ถึงนานวันเข้า รู้จักตัวตนกันมากขึ้นแล้วจะพบว่า คนที่หน้าสวยๆ คนนั้นน่ะ 'แมน' เต็มร้อยก็เหอะ

ถึงจะเป็นพวกชอบเอาชนะประมาณว่า ถ้าแทคยอนซิทอัพได้ร้อยครั้ง นิชคุณก็ต้องทำได้ ร้อยกับอีกหนึ่งครั้ง ก็เหอะ

แต่มิตรภาพพวกเขาน่ะ อย่างแมนๆ นะ แบบแมนๆ เลย ตบหัว ตบไหล่ ไฮไฟว์ กล้ามกระแทกกล้ามกันเป็นประจำ

จะให้คิดอะไรแบบนั้น (แล้วเขายัง 'รับ' อีกเหอะ)

ปู่ฟรอยด์ เชื่อถือไม่ได้ว่ะแม่ง...

ได้ข้อสรุปเช่นนั้นแล้ว แทคยอนผู้ว้าวุ่นก็สงบใจลงได้ซะที

เขาปิดน้ำที่ราดรดตัวจนจะท่วมพื้นห้องน้ำอยู่รอมร่อ คว้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัวลวกๆ ก่อนเดินออกจากห้องน้ำ

เฮือก!

นิช คุณอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดกางเกงขายาวกับเสื้อกล้ามตัวบาง (แมนสมชายชาตรีสุดๆ) เน้นสัดส่วนผึ่งผายที่เทรนมาอย่างดี ยืนผิงประตูห้องน้ำรออยู่

"แทคเองเหรอ ทำไมวันนี้ตื่นเร็ว?" นิชคุณเอ่ยทักอย่างธรรมดา

…แต่ความรู้สึกหวาดระแวงของเขานี่อะไร?

แทคยอนพยายามเบี่ยงตัวเนียนๆ เลี่ยงให้นิชคุณเดินเข้าห้องน้ำไป โดยที่ตัวเขาอยู่ในระยะเอื้อมไม่ถึง

ซึ่งก็คงทำได้หรอก ผู้ชายตัวเยี่ยงม้าสองคน กับบ้านเท่ารูหนูแค่เนี้ย - -

แต่ก็เอาเถอะ เขาเดินผ่านไปได้สบายๆ แหละ

แหละ…

แล้ว… อะไรมันดึงกางเกงเขาไว้วะ?

แทคยอนหันกลับไปพบว่ามือซุกซนของนิชคุณคว้าขอบกางเกงเขาไว้

"อะ อะร๊ายยยย" สัญญาณเตือนว่าไม่ปลอดภัยกระพริบวาบๆ

เจ้าตัวยิ้มเผล่ ยักคิ้วให้ข้างนึง พลางถาม

"แทค ชอบสตรอว์เบอร์รีใช่ป่ะ?"

เหอ?

"เมื่อวานได้ลอลลิป๊อปรสสตอร์เบอร์รีมากจากแฟนคลับ อยู่ในตู้เย็น อย่าแอบไปกินนะเว้ย ฉันจะกินเอง"

แทคยอนสาบาน...

สาบานว่า แม่ง... กุจะรีบเอาไอ้ลอลลิบ้าบอนั่นไปกำจัดทิ้งเดี๋ยวนี้เลย

Fin
(จบเห๊อะ - -)